Fossiele maaltijd illustreert evolutie spitssnuitdolfijnen

KOOP JE TICKETS ONLINE

TICKETS !

Artistieke reconstructie van drie individuen van de uitgestorven spitssnuitdolfijn Messapicetus gregarius. Ze voeden zich met sardines dichtbij het wateroppervlak, langs de kust van het huidige Peru. (Illustratie: A. Gennari)
09/09/2015
Fossiele maaltijd illustreert evolutie spitssnuitdolfijnen
post by
Reinout Verbeke

Onze paleontoloog Olivier Lambert heeft in Peru een negen miljoen jaar oud fossiel ontdekt van een spitssnuitdolfijn én zijn laatste maaltijd. De uiterst zeldzame vondst suggereert dat sommige soorten van deze familie toen dichtbij het wateroppervlak leefden en geen dieptedieren waren zoals vandaag.

De huidige spitssnuitdolfijnen, die tot de tandwalvissen behoren, duiken tot drieduizend meter diep, waar ze zich voeden met inktvissen en vissen, die ze met hun sonar opsporen. Ze hebben heel weinig tanden en zuigen hun prooi naar binnen.

Fossielen gaven al aan dat deze dieren lang geleden wél een stevig gebit hadden en hun prooien met de kaken beetnamen, maar over hun dieet ontbrak tot nu toe elk direct bewijs. Een internationaal team met paleontoloog Olivier Lambert van het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen (KBIN) groef in 2014 in de Pisco-Ica-woestijn in Zuid-Peru het skelet op van een uitgestorven spitssnuitdolfijn (Messapicetus gregarius) met zijn gefossiliseerde maaltijd. Zo’n vondst is erg zeldzaam (het is de eerste fossiele maaginhoud van een tandwalvis tot nu toe).

Oude sardines

De tientallen vissen die ter hoogte van de buik en de bek lagen, blijken nauwe verwanten van de sardine Sardinops sagax, die vandaag in de ondiepe kustwateren van de Grote Oceaan leeft. ‘Sardines zwemmen in grote scholen dichtbij het wateroppervlak, dus bepaalde spitssnuitdolfijnen foerageerden negen miljoen jaar geleden, tijdens het laat-mioceen, niet op grote diepte, maar bezetten een ecologische niche bovenin de oceaan’, zegt Olivier Lambert (KBIN). ‘Andere spitssnuitdolfijnen zijn hun voedsel steeds dieper gaan zoeken en hebben zich gespecialiseerd in de zuigtechniek. Het uitsterven van oppervlakteschuimers zoals Messapicetus gregarius valt mogelijk ook samen met de opkomst en de opmerkelijke diversificatie van echte dolfijnen. Sommige leven bovendien nog altijd langs de Peruviaanse kust en voeden er zich ook met sardines.’

De studie, in samenwerking met Italiaanse, Nederlandse, Franse en Peruviaanse wetenschappers, is gepubliceerd in het vakblad Proceedings of the Royal Society, B.

 

Klik op de foto om er meer te zien

Abonneren op Royal belgian Institute for natural Sciences News
Go to top